Нешта згубілася ў прасторы думак, пазітыву і словаў.
І замест таго каб вучыць тое што маю, чытаю артыкулы, ствараю толькі мне зразумелыя каталогі, выпісваю мясьціны дзе былі цікавыя мне раскопкі. Выдумляю тэмат сваёй працы. Захапляюся тымі часінамі і думаю над "этнасамі" , "культурамі" і тым, што можа дадаць археалёгія. Мая укаханая, родная, палова майго жыцьця, навука тэарэтыкаў, казачнікаў і рэўматыкаў.
Кнігі, мовы, думкі.

свой маленькі ды ціхі сусьвет у чырвона-памаранчовых колерах.
свае думкі пакладзеныя на паперу. сваю бясконцасьць якая скончыцца як толькі яе хопіць...
мае дзіўныя сны, ды невялічкія мары. як іншае жыцьцё. як пачуцьці кагосьці з па-за гэтага часу.
літары, вершы, малюнкі - якіх не датыкае рэчаіснасьць.
паветра, якое разбівае на кавалкі...людзі.

раніца...яшчэ нават сьвятла няма.
а я сумую...мне не хапае паветра,таго, якім не адна дыхаю
мне не хапае цеплыні
шмат чаго "не"...шмат чаго...
хачу быць у тваёй мары.але.але.не.
нават калі змагацца.ніяк.
зстаецца толькі адчуваць асалоду кожнае хвіліны,іх так няшмат засталося.
быў бы сьнег,было б лягчэй:)

трэш... да ну гэта ўсё на йух...
не спантанна...

мне казалі што недзе Там,сёньня падаў сьнег...і што недзе Тут ён так сама падаў...
і я ,апошні балбес,прапусьціла ўсё гэта шчасьце...што тут,што там...
сумна так...не пабачыць першы сьнег.
добра што зіма ўжо блізка...вельмі добра)

ранішні,перасолены амлет адбівае жаданьне куды-небудзь ісьці і што-небудзь рабіць)
ня смачны "супчык" у кубку,наогул забівае усе думкі наконт прыборкі ў пакоі...
а раніца так добра пачыналася)

я дыхаю! адчуваю звар'яцелы водар!
стаю каля зачыненай брамы , ды гляджу...размаўляю...а потым,асалода,хвілінная,жыцьця.
усё неяк так,дзіўна) усё неяк так, па Паланніку)
але...але...горад адпавядае,надвор'е пасуе, і цеплыня тваіх вачэй

Мая ранішняя кава перамешваецца з тваім водарам...кропелька паху мокрага лісьця і зусім трошкі карыцы...
з майго вакна, толькі будоўлю відаць...а раней! які раней быў "інтэрфэйс")) поле,лес) прыгажосьць...
і як жаш ня хочацца з'яжджаць

псую чыёсьці жыцьцё...забіваю людзей маральна...
усё слухаю словы музыкі
за кожным разам, думаю, як сказаць ці што напісаць...і ці патрэбнае яно каму...
я маю новае імя...я новая,ці проста добра забытая старая...
мяне кахаюць, а я гаўно.

Восеньскі смутак і каханьне, быццам бы назаўсёды, такое моцнае і вар'яцкае...
не! усё ня так...восеньскі смутак, плэер на вушы,музыка і штодзень ,нейкія дзіўныя людзі дораць каштанчыкі, ці проста кажуць не сумаваць...
ай,нават ня так...
восень і любы горад. на які я гляджу з замілаваньнем. жоўтыя і чырвоныя лісьця . людзі з кожным днём ўсё шарэй і шарэй. тэатры,падзеі,машыны, дарогі, словы...восеньскі смутак і думкі.